نظريه های روابط بين الملل همواره در پی يافتن پاسخ اين پرسش بوده اند که دولت ها چگونه می توانند در يک جهان بی نظم همکاری کنند. واحد اصلی تحليل نظريه‌هاي کلاسيک امنيتي، عمدتاً کشورها و بخش‌ هاي سياسي و نظامي آن ها بود. در حالي ‌که الگوي مورد نظر در اين نوشتار، روابط امنيت منطقه‌اي است. در عين حال که تمامي کشورها در يک شبکه وابستگي متقابل امنيت جهاني قرار مي گيرند، اما از آن جايي که تهديدهاي سياسي و نظامي داراي منشأ نزديک، تأثير بيشتري در مقايسه با تهديدهاي دوردست تر دارند، از اين ‌رو حس ناامني اغلب با نزديکي و مجاورت همراه است. بيشتر کشورها از همسايگان خود در مقايسه با قدرت ‌هاي دوردست، هراس بيشتري دارند.

هر يك از اين رويكردها و نظريه های روابط بين الملل روي جنبه هاي ويژه اي تأكيد مي كنند. بنابراين، نمي توانيم تمامي تعاملات بين كشورها و سياست هاي منطقه اي و جهاني را در قالب يك الگو يا يك رويكرد توضيح دهيم. در حقيقت، ما بايد مطالعه اي چندرويكردي يا ميان رويكردي داشته باشيم كه هر يك از آن ها، بخشي از موضوع را توضيح دهند.

در خصوص شرايط کنونی خاورميانه، هر چند نظريه های مختلفی ارائه شده و مفهوم امنيت از زوايای مختلف مورد توجه قرار گرفته است، اما مبنای کار اين بررسی، بهره گيری از شيوه های اقتصادی برای پرداختن به موضوع امنيت سازی است. از اين رو نظريه هايي که برای عوامل اقتصادی نقش پر رنگ تری قائل هستند، بيشتر مورد توجه هستند.

 

براي مطالعه  مقاله به ادامه مطالب رجوع فرمائيد...

 

ادامه مطلب

نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت 12:22 توسط انجمن علمی اقتصاد| |